Cromwell

Oliver Cromwell był w szkole wesołym, skłonnym do psot chłopcem, ale z czasem zmienił się pod wpływem surowego purytańskiego wychowawcy. Tak jak wielu purytanów, powziął przekonanie, że Bóg wybrał go, by wypełniał jego wolę. Czas Cromwella nadszedł, gdy osiągnął 41 lat. Zasiadał wówczas w tzw. Długim Parlamencie i był zdecydowanym zwolennikiem parlamentu w sporze z królem Karolem I. Kiedy w 1642 r. wybuchła wojna domowa, wyszkolił oddziały kawalerii zwane Ironsides i dołączył do wojsk parlamentu, po czym zreorganizował całą armię parlamentu (tzw. Armia Nowego Wzoru) i objął nad nią dowodzenie. Pod jego rozkazami nie przegrała ona żadnej bitwy. Po zwycięstwie parlamentu Cromwell i inni dowódcy wojskowi próbowali zawrzeć z Karolem I porozumienie, ale król nie dotrzymywał przyrzeczeń. W tej sytuacji Cromwell zdecydował się postawić monarchę przed specjalnym trybunałem pod zarzutem doprowadzenia do wojny z narodem. Zapadł wyrok skazujący i króla publicznie ścięto. Podobno po egzekucji Cromwell przyszedł popatrzeć na zwłoki nieustępliwego władcy i smutno wyszeptał: „Okrutna konieczność...".